Het werk

Het werk dat moet gebeuren om te transformeren is niet per se datgene waar we zin in hebben. Waarvan we bij het opstaan denken, goh laat ik eens even lekker naar mijn eigen angsten kijken. Laat ik eens even de patronen en overtuigingen herzien die ik keer op keer herhaal en waarmee ik geen steek opschiet. Of laat ik die woede of dat diepe verdriet eens even helemaal voelen. Liever gaan we Netflixen, shoppen of een dagje naar de wellness. 

Het is meer dan logisch dat je weerstand voelt, twijfels hebt. Het betekent niet dat er iets ‘mis’ met je is, of dat je ‘weer’ iets verkeerd hebt gedaan. Het is het bewijs van de complexiteit van het mens zijn.  Maar als gaat zitten wachten tot je eindelijk zin hebt dan kun je wachten tot je een ons weegt.

Iets dieper dan dat drijft ons, de hang naar authenticiteit, naar worden wie je echt bent. Een diep verlangen naar de waarheid.

Denk je dat je als een donderslag bij heldere hemel ‘verlicht’ zult zijn dat kom je bedrogen uit. Dat is ‘magical thinking’, een kinderlijke wens. Het wordt tijd om op te groeien, volwassen te worden. 

De beloning van dit werk is een diepe beleving van belichaming, van geïntegreerd zijn, van één zijn. Je zult je niet per sé de hele tijd goed voelen, of in een staat van bliss. Dat zou tekort doen aan ons menszijn.

Wel voel je je rijker, kleurrijker, meer gefacetteerd. Je bent niet alleen in contact met ‘het licht’ maar je staat ook met je ‘poten in de modder’. Rauw en realistisch, middenin het leven. Zonder voorkeur voor het een of het ander.

En daar waar deze twee werelden elkaar raken, het licht en de donkerte, daar ontwaar je een andere wereld, een magische derde realiteit. Die lijkt te ontstaan wanneer je volledig je menszijn kunt omarmen, in al zijn schoonheid en chaos. 

Je bent geworden wie je bent. Je bent thuis.